Wanneer ik van mijn stage in Pensacola terugrijdt naar Lillian kom ik dit onderweg tegen. Niet slecht he!
Friday, September 29, 2006
Perdido bay
Hier vlakbij (ongeveer 8 kilometer) ligt de perdido bay. Ik ben er vandaag even heen gefietst en net toen ik besloot het water in te gaan kwam ik deze strandganger tegen.
Hij/zij was niet echt bang dus ik kon er een foto van maken :)
Nu ik toch bezig ben zet ik nog wat foto's van perdido bay en de brug over deze baai op mijn blog. Ik moet hier elke dag overheen rijden om naar mijn stage te kunnen gaan.
Terwijl ik lekker op het strand zat kwamen er wat vlindertjes voorbij die ook niet echt bang waren. Ik ben er op mijn knieen naartoe gekropen om er een paar mooie foto's van te maken.
Over mijn stage heb ik ook van alles te vertellen maar daar neem ik later tijd voor. Dit was mijn vrije dag.
Groetjes!
Thursday, September 28, 2006
Aunty here aunty there :)
Zion de Lion as i call him all the time. Reminds me a lot of my beautifull little Niece Eva. Two totally different kids but both very happy and precious. Or is it because of the blue eyes?
bagheads
What to do with a fastfood paper bag? Well, Ayllie & Autumn know that! Just have fun with it :)
huisje boompje trampoline!!!
Nou hier eindelijk een foto van de achterkant van het huis. Die trampoline is wel mijn favoriet hier...en daarna die hangmat! Op zaterdag hebben we hier vaak kerk. Meestal eten we samen en neemt iedereen wat mee. Daarna gaan we volleyballen, kletsen, voetballen op de trampoline springen enzovoort.
Wanneer het donker word, meestal rond zeven uur, gaan we naar binnen om te aanbidden, getuigenissen aan elkaar vertellen, samen uit de bijbel lezen, bidden, enz enz enz. Ik voel me thuis in deze manier van gemeente zijn. Er is tijd voor elkaar, voor de kinderen, voor plezier, voor bijpraten en voor aanbidding en alle andere belangrijke dingen die daar bij horen :) De laatste keer waren er zo'n 40 mensen. nice!
beestenboel
Ontmoet mijn beestenbende :)
De kippen, eenden, pauwen en de andere twee katten staan niet op de foto. Komt nog wel es als ik er zin in heb. Op dit moment ben ik de enige in huis en mag ik voor al deze beesten zorgen. Ik vind het erg leuk! Eitjes rapen, voeren, ontsnapte kippen vangen whaha! Eigenlijk is het vooral de haan die steeds ontsnapt. Hij komt me dan elke morgen rond 5:30 vertellen dat ik op moet staan. Ongelovelijk hoe zijn klein takkebeest zo'n enorm volume kan produceren.....en dat onder mijn slaapkamerraam!!!!! grrrrom!
Wednesday, September 13, 2006
wonen
Mijn kamer en een stukje van de woonkamer en keuken. De woonkamer is een stuk groter dan wat je hier op de foto ziet maar het gaat om het idee.
my church
It is really easy to get there, at te right of my bedroom when i come out :) So as you understand, i am there every day! And when you still are thinking this is a real church..... no snow in Alabama in October. It is still 30 degrees.
Monday, September 11, 2006
inval familie
Ontmoet mijn inval familie. In het midden voorin zit Autumn, dan met de klok mee zie je de benen van Asthon, Ayllie, Ikkuh, Kathi, Sandy, Arwen, Shane, Soan (Weetniethoejedatschrijftowjee) Summer en helemaal rechts mijn kleine aanbidder Zion. Dit is overigens in het restaurant waar het eten goor is maar de obers een dansje doen om het weer goed te maken. Niet dat dat lukt maar de poging is boeiend. :)
Sunday, September 10, 2006
Cat Attack
I tried to email my family when the cat decided that my arms are the best place to sit down. While i tried to go on she lay her head on my vingers wich i tried to use for hitting the mouse buttons. :) Great job silly old lady!
meet Julia Isaiah and Kathi
Dit is Julie, schoondochter van Kathi met haar zoon Isaiah. Ze hebben drie kinderen. Helemaal rechts zit Kathi zelf :)
De Zondagochtend
De zondagochtend.Meestal gaan we op zondag naar bagelheads voor een ontbijtje. Kost geen kont zoals mijn grote broer Henk dat zegt ;). Twee euro ongeveer voor een mega kop thee en een volkoren bagel met appel-cinnamon cream cheese. Je kunt er allerlei vette en gekke dingen eten. Maar dit blijft mijn favoriet. Niet om de appel, maar om de kaneel. Raad nu maar eens wat voor thee ik drink :) Inderdaad iets met kaneel ja! Sweet cinnamon spice. Ik ben er ontzettend verslaafd aan en tot nu toe hebben we dat alleen bij bagelheads kunnen krijgen.
Naast me op de foto zit Sandy. De man van Kathi en baas des huizes hier waar ik woon.
Thursday, September 07, 2006
stage @ loaves and fishes
Deze week is mijn stage begonnen. De organisatie is ontzettend georganiseerd en compleet. De mensen die er werken zijn vriendelijk en erg enthousiast. De sfeer is er heel relaxed ook al heb je dagen dat je heen en weer vliegt van client naar client en geen tijd om te lunchen.
De eerste dag hebben we een moeder met drie kinderen in hun tijdelijke huis geplaatst. Veel van de opvang die ze doen is voor moeders die bij hun man weg moeten vluchten door mishandeling, misbruik en noem maar op.
Ze krijgen bij Loaves and Fishes onderdak en een programma van ongeveer twee jaar waarin ze trainingen moeten volgen in verschillende "skills". Onder andere in opvoeden, huishouden, budgetteren, solliciteren, persoonlijke hygiene enz.
Wanneer een gezin een thuis krijgt in een van onze shelters, moeten ze zich aan de regels van loaves and fishes houden. Ze moeten bij voorbaat instemmen dat ze meewerken aan het programma om zo weer zelfstandig een leven op te kunnen bouwen. Naast de trainingen zijn er ook kerkdiensten en bijbelstudies. Voor de tieners is er horsetherapy. Het is een ontzettend effectieve methode die tieners leert om met hun emoties, agressie en dergelijke om te gaan. Ze leren doorzetten, verantwoordelijkheid, zorgen voor elkaar en de paarden natuurlijk. Het is een onderdeel van het programma wat we bieden, maar wel in samenwerking met een andere organisatie. Tussen het paardrijden en verzorgen door zijn er mensen die ze over God vertellen.
Op dit moment ga ik nog niet alleen naar gezinnen toe. Ik werk samen met mijn mentor, Kathi. (een andere Kathi dus) We rijden naar de diverse gezinnen, controleren of ze nog eten hebben, of de rekeningen betaald zijn, of ze zich aan de regels houden, we helpen ze budgetteren, we doen boodschappen met ze, brengen ze naar afspraken, naar een christelijk arbeidsbureau voor vrouwen en grijpen in waar het mis gaat. We hebben ook gesprekken met ze over hoe het met ze gaat en waar ze nog verder hulp in nodig hebben. Wanneer er een noodgeval is moeten we er heen en doen wat we kunnen om te helpen. Soms betekend dat de politie bellen, iemand naar het ziekenhuis brengen, kinderen opvangen, of een gesprek aangaan over de crisis situatie en samen zoeken naar oplossingen.
Gister deed ik samen met Kathi een huisinspectie. Het is ongelovelijk hoe streng ze daar zijn. We kwamen in een van onze opvanghuizen waar een moeder woont met haar vier kinderen. Bij inspectie van het huis bleek het ontzettend goor te zijn in huis, er was geen eten voor de kinderen, bij het controleren van de post bleek ze geld te verspillen aan magazines. Deze gezinnnen krijgen per maand geld om eten voor te kopen, en verder niets. Luxe dingen zoals tijdschriften en dergelijke mogen zij daarvan niet betalen.
We waren net aan het praten over wat we allemaal vonden in het huis toen Kathi de badkamer inspecteerde en ineens uitriep! Excuse me! Who are you! Er bleek een man zich te verstoppen in de badkamer. Dat mag dus niet want mannen mogen niet in het huis komen wanneer daar een alleenstaande vrouw woont, en al helemaal niet wanneer haar kinderen bij haar wonen. De man had een vaag verhaal over dat hij binnen was gelaten en geen sleutel had dus we hoefden de politie niet te bellen. Nadat we zijn naam hadden opgeschreven moest hij onmiddelijk vertrekken. We hebben onze huisinspectie afgerond en kwamen daarbij de kleren van deze man tegen in de laden van de slaapkamer, zijn horloge lag op het nachtkastje en zijn onderbroek op het bed.
We hebben de vrouw toen opgehaald van haar afspraak en zijn met haar naar huis gereden. Ze liep gelijk naar de zijdeur om naar binnen te gaan. Daardoor was het ons duidelijk dat ze verwachtte dat hij nog in huis was en dat de deur open was. Wij hadden hem op slot gedaan. Ze liep terug en zei dat ze haar sleutel vergeten was. (de huizen moeten ivm veiligheid altijd op slot en het alarm moet aan) Wij hebben haar binnen geconfronteerd met de feiten. De mannenkleding in haar kast, zijn ondergoed, zijn spullen in het nachtkastje en toen het horloge. Maar dat was opeens verdwenen! Wij hadden alles op slot gedaan dus die man moest wel een sleutel hebben. Daarmee heeft ze in een dag 3 regels overtreden. Aangezien ze hier over bleef liegen moest ze mee naar het kantoor. Daar heeft ze een gesprek gehad met de directie en met Kathi. En er is uiteindelijk besloten dat ze het programma moet verlaten.
Heel erg rot want haar vier kinderen begonnen het net goed te doen op school, in het footballteam, in de horsetherapy en ze waren allemaal ontzettend enthousiast en blij. Toen ze in het huis kwamen wonen waren ze zo gelukkig: Wow mam look we have a kitchen!
Ze hadden nog nooit in het huis gewoond. Ze moeten nu eind deze maand uit het huis zijn waarop de moeder reageerde: "oh dan geef ik de kinderen wel aan hun tante".
Kathi heeft er enorm om gehuild en ik had het er ook niet al te makkelijk mee. Het was ontzettend rot om de kinderen ook op straat te moeten zetten omdat de moeder zich niet aan de regels houd. Uiteindelijk is zij verantwoordelijk voor de kinderen. Ze worden verder wel goed in de gaten gehouden. Misschien hebben ze een goede plek bij hun tante.
Het toffe van het werken in een organisatie waarin Jezus echt de nummer 1 directeur is, is dat je na zo'n voorval samen kunt bidden. En dat hebben we gedaan.
De collega's bij Loaves and Fishes zijn allemaal even enthousiast en lief voor me. Ze hebben vertrouwen in me en wanneer ik iets niet goed doe zijn ze daar ook direct en open over. Wauw! De eerste dag werd ik meteen gevraagd om mee te gaan lunchen. Ik voel me ontzettend welkom hier, ze hebben zelfs "gevochten" om wie er mijn lunch mocht betalen. Ik werd er verlegen van.
Nou dat was het voor nu. Morgen weer een lange dag te gaan. Er komt veel op me af en dat kan ik merken ook. Het is behoorlijk intensief om de hele dag geconcentreerd te moeten luisteren omdat je de ander niet automatisch begrijpt. Daarnaast moet je als proffesional ook je werk goed doen. Dat is allemaal best zwaar en dankzij de relaxte werksfeer en leuke collega's is het prima te doen.
De eerste dag hebben we een moeder met drie kinderen in hun tijdelijke huis geplaatst. Veel van de opvang die ze doen is voor moeders die bij hun man weg moeten vluchten door mishandeling, misbruik en noem maar op.
Ze krijgen bij Loaves and Fishes onderdak en een programma van ongeveer twee jaar waarin ze trainingen moeten volgen in verschillende "skills". Onder andere in opvoeden, huishouden, budgetteren, solliciteren, persoonlijke hygiene enz.
Wanneer een gezin een thuis krijgt in een van onze shelters, moeten ze zich aan de regels van loaves and fishes houden. Ze moeten bij voorbaat instemmen dat ze meewerken aan het programma om zo weer zelfstandig een leven op te kunnen bouwen. Naast de trainingen zijn er ook kerkdiensten en bijbelstudies. Voor de tieners is er horsetherapy. Het is een ontzettend effectieve methode die tieners leert om met hun emoties, agressie en dergelijke om te gaan. Ze leren doorzetten, verantwoordelijkheid, zorgen voor elkaar en de paarden natuurlijk. Het is een onderdeel van het programma wat we bieden, maar wel in samenwerking met een andere organisatie. Tussen het paardrijden en verzorgen door zijn er mensen die ze over God vertellen.
Op dit moment ga ik nog niet alleen naar gezinnen toe. Ik werk samen met mijn mentor, Kathi. (een andere Kathi dus) We rijden naar de diverse gezinnen, controleren of ze nog eten hebben, of de rekeningen betaald zijn, of ze zich aan de regels houden, we helpen ze budgetteren, we doen boodschappen met ze, brengen ze naar afspraken, naar een christelijk arbeidsbureau voor vrouwen en grijpen in waar het mis gaat. We hebben ook gesprekken met ze over hoe het met ze gaat en waar ze nog verder hulp in nodig hebben. Wanneer er een noodgeval is moeten we er heen en doen wat we kunnen om te helpen. Soms betekend dat de politie bellen, iemand naar het ziekenhuis brengen, kinderen opvangen, of een gesprek aangaan over de crisis situatie en samen zoeken naar oplossingen.
Gister deed ik samen met Kathi een huisinspectie. Het is ongelovelijk hoe streng ze daar zijn. We kwamen in een van onze opvanghuizen waar een moeder woont met haar vier kinderen. Bij inspectie van het huis bleek het ontzettend goor te zijn in huis, er was geen eten voor de kinderen, bij het controleren van de post bleek ze geld te verspillen aan magazines. Deze gezinnnen krijgen per maand geld om eten voor te kopen, en verder niets. Luxe dingen zoals tijdschriften en dergelijke mogen zij daarvan niet betalen.
We waren net aan het praten over wat we allemaal vonden in het huis toen Kathi de badkamer inspecteerde en ineens uitriep! Excuse me! Who are you! Er bleek een man zich te verstoppen in de badkamer. Dat mag dus niet want mannen mogen niet in het huis komen wanneer daar een alleenstaande vrouw woont, en al helemaal niet wanneer haar kinderen bij haar wonen. De man had een vaag verhaal over dat hij binnen was gelaten en geen sleutel had dus we hoefden de politie niet te bellen. Nadat we zijn naam hadden opgeschreven moest hij onmiddelijk vertrekken. We hebben onze huisinspectie afgerond en kwamen daarbij de kleren van deze man tegen in de laden van de slaapkamer, zijn horloge lag op het nachtkastje en zijn onderbroek op het bed.
We hebben de vrouw toen opgehaald van haar afspraak en zijn met haar naar huis gereden. Ze liep gelijk naar de zijdeur om naar binnen te gaan. Daardoor was het ons duidelijk dat ze verwachtte dat hij nog in huis was en dat de deur open was. Wij hadden hem op slot gedaan. Ze liep terug en zei dat ze haar sleutel vergeten was. (de huizen moeten ivm veiligheid altijd op slot en het alarm moet aan) Wij hebben haar binnen geconfronteerd met de feiten. De mannenkleding in haar kast, zijn ondergoed, zijn spullen in het nachtkastje en toen het horloge. Maar dat was opeens verdwenen! Wij hadden alles op slot gedaan dus die man moest wel een sleutel hebben. Daarmee heeft ze in een dag 3 regels overtreden. Aangezien ze hier over bleef liegen moest ze mee naar het kantoor. Daar heeft ze een gesprek gehad met de directie en met Kathi. En er is uiteindelijk besloten dat ze het programma moet verlaten.
Heel erg rot want haar vier kinderen begonnen het net goed te doen op school, in het footballteam, in de horsetherapy en ze waren allemaal ontzettend enthousiast en blij. Toen ze in het huis kwamen wonen waren ze zo gelukkig: Wow mam look we have a kitchen!
Ze hadden nog nooit in het huis gewoond. Ze moeten nu eind deze maand uit het huis zijn waarop de moeder reageerde: "oh dan geef ik de kinderen wel aan hun tante".
Kathi heeft er enorm om gehuild en ik had het er ook niet al te makkelijk mee. Het was ontzettend rot om de kinderen ook op straat te moeten zetten omdat de moeder zich niet aan de regels houd. Uiteindelijk is zij verantwoordelijk voor de kinderen. Ze worden verder wel goed in de gaten gehouden. Misschien hebben ze een goede plek bij hun tante.
Het toffe van het werken in een organisatie waarin Jezus echt de nummer 1 directeur is, is dat je na zo'n voorval samen kunt bidden. En dat hebben we gedaan.
De collega's bij Loaves and Fishes zijn allemaal even enthousiast en lief voor me. Ze hebben vertrouwen in me en wanneer ik iets niet goed doe zijn ze daar ook direct en open over. Wauw! De eerste dag werd ik meteen gevraagd om mee te gaan lunchen. Ik voel me ontzettend welkom hier, ze hebben zelfs "gevochten" om wie er mijn lunch mocht betalen. Ik werd er verlegen van.
Nou dat was het voor nu. Morgen weer een lange dag te gaan. Er komt veel op me af en dat kan ik merken ook. Het is behoorlijk intensief om de hele dag geconcentreerd te moeten luisteren omdat je de ander niet automatisch begrijpt. Daarnaast moet je als proffesional ook je werk goed doen. Dat is allemaal best zwaar en dankzij de relaxte werksfeer en leuke collega's is het prima te doen.
Monday, September 04, 2006
Autumn & Ayllie
Autumn en Ayllie, mijn grote trampoline spring en reuzenrad en ga zo maar door vriendinnen :)Zodra ze hier binnenkomen voor het ontbijt komen ze me me opzoeken om van alles te vertellen en willen ze met me op de trampoline springen. :) Ze gebruiken mij als ladder, trampoline, paard en spelletjes bedenker. Yahoo ik ben multifunctioneel!!! Wie twijfelde er aan mijn flexibiliteit??
Nieuwe foto's
Tijd voor nieuwe foto's!
Zondag zijn we met zijn allen naar Johnny Rockets geweest. Dat is zo ongeveer een MC Donalds waar het personeel maffe dansjes moet doen waar ze zichzelf ook enorm voor schamen. Zodra ik iemand aan keek, keken ze met een rood hoofd weg. Of lag het aan mij? Ik had wel medelijden met ze, er werken allemaal van die 17 jarige opgeschoten tieners en dan moeten ze dat doen! Ik hoop dat het goed betaald. Het eten was goorder dan bij de Mac. Kan het? JA! dat kan. Nadat ik de kip van mijn broodje had gegeten (het enige eetbare) zijn we in het reuzenrad gegaan.
Kathi vond het doodeng en hield haar ogen dicht, dus ik moest de foto's maken. Toen Kathi haar ogen weer openhad wilde ze foto's maken van mij en de kinderen omdat ze dan een beetje afleiding had. Het was ook wel een beetje hoog. Ik had nog voorgesteld om het bakje waar we in zaten te laten wiebelen maar dat vond ze geen goed idee. Ik ook niet trouwens.. Voor de fun heb ik ook even gedaan alsof ik het eng vond. De kinderen geloofden mijn act niet en moesten er om lachen. Helaas had Kathi wel net haar fototoestel klaar.
Voor de mensen die mijn zomergarderobe kennen, wat ik op die foto's aanheb is ongeveer wat mijn stage adres van mij verwacht wanneer ik daar ben. Lach niet! Het staat best leuk en ik heb het er echt wel voor over om op deze plaats stage te mogen lopen :) Ik denk alleen niet dat ik het in Nederland zou dragen.
Thursday, August 31, 2006
dolfijnen kwallen en een coyote
Perdido bay. Daar hebben we vandaag rondgedobberd met de meiden. Het water is warm en zout. Het is hier lang zo mooi niet als bij de zee maar toch kregen we onverwacht bezoek. We waren aan het stoeien en zwemmen toen we ineens dolfijnen zagen zwemmen. Nog geen vijf meter bij ons vandaan! Wauw!!!! Dat was echt mooi. Ik kon er niet veel van zien, alleen af en toe een rugvin of een staart. Het waren er twee of drie en ze zijn bijna onzichtbaar wanneer ze met hun rugvin door de golven gaan. Dat heeft God echt mooi gedaan :) Normaal gesproken laten de dolfijnen zich alleen tegen de avond zien of 's ochtends heel vroeg. Het was nu midden op de dag dus de verassing was extra groot.
Gister ontmoetten we een coyote. Die laten zich normaal gesproken ook alleen bij nacht zien.
En om maar even bij de beestenbende te blijven, ik heb mijn eerste aanvaring met een agressieve pitbull kwal ook gehad vandaag. Ik zag hem niet maar voelde hem wel, het voelt wel ongeveer zoals door de brandnetels lopen en dan iets pijnlijker en langduriger. Dat doe je ook niet voor de lol.
ohwjah, de witte auto op de onderste foto is de auto waar ik in rondrijd binnenkort. Geeeeeen probleem!!!
Mijn logeeradres :)
Ik wilde even laten zien hoe mijn huisje er hier uit ziet. De bovenste foto is van het huis waar ik verblijf.
De onderste foto is van het kippenhok aan de achterkant van het huis. Om ons heen hebben we enorm veel ruimte, een paar paarden, kippen, eenden, pauwen, een hond en twee katten. Af en toe word ik aangevallen door de katten die de hele dag buiten zijn en zich daarna zo ongeveer dood proberen te knuffelen. YACKKK nagels! Ik heb hier al een paar ochtende geskate. De wegen zijn hier heel geschikt voor. Je kunt tot in het oneindige doorgaan. :) joepie!
De temperatuur ligt overdag tussen de 30 en 36 graden met een luchtvochtigheid van 66 tot 80 % Broeien! Skaten wil je dus alleen maar 's ochtends heel vroeg doen!
Volgende week ga ik hier mijn theorie examen doen. De verkeersregels zijn hier heel maf. Je mag gewoon door rood rijden op een kruising wanneer je rechtsaf slaat... je moet wel ff stoppen en goed uitkijken. Bij elke kruising moet je stoppen ookal komt er niets aan en kan je dat met gemak overzien. Er zitten op de weg verschillende kleuren strepen met verschillende betekenissen. Bijvoorbeeld een doorgetrokken streep naast een onderbroken streep op het midden van de weg. Dat betekend dus dat er maar een kant in mag halen.... euhhh welke? Nou de kant waar de streep onderbroken is dus. Ik weet ook niet waarom een kant maar mag maar ik zal het nog eens vragen. Het theorie examen schijnt te bestaan uit meerkeuze vragen en je mag het op de computer doen. Hoe is het mogelijk... Maargoed, ik juich nog niet voor ik de test gedaan heb.
Vandaag heb ik ook mijn eigen PO Box en bankrekening geopend. Ze zeggen dat je kan internetbankieren maar als je verteld hoe dat in Nederland gaat vallen ze zo'n beetje van hun stoel. Waatttt??? Kan dat allemaal? Ik moet hier dus checks gebruiken, hele mooie met scoobydooh, Tom & Jerry en andere plaatjes bedrukte checks. Hoe kan je dat nou als serieus betaalmiddel zien? Ik voelde me net een peuter dat voor het eerst zijn spaarcentjes naar de bank komt brengen. Eigenlijk was het nog best leuk ook. Ik ben pas in de auto in lachen uitgebarsten.
Ze zijn hier ontzettend vriendelijk en beleefd en ze weten je ook wel af te leiden wanneer zij een blunder begaan. We (Summer, Kathi, de kleinkinderen en ik) gingen naar Starbucks om koffie.(de enige koffie die niet smaakt naar water met koffiesmaak vind je daar) Voor de kinderen wilden we een muffin bestellen. Die bleken ze niet te hebben terwijl ze eerst zeiden van wel. Dus zei de dame die ons hielp: Ow sorry normally we have muffins but not now, Nice sunglasses.... aha... Weer tijd om even de andere kant op te kijken. (proest!!!) Toen we er weer langs reden op de terugweg zei Summer: "Lets go back and ask the lady if she still likes my sunglasses".
Monday, August 28, 2006
veilig geland
Gisteravond om negen uur Amerikaanse tijd ben ik veilig geland in Pensacola.
Ik heb een superrustige reis gehad....saai zelfs.
Ik moest twee keer overhopsen naar een volgende vlucht en daarom een paar uurtjes wachten tussendoor. Gelukkig was er de starbucks koffie anders was ik niet wakker gebleven. Zelfs met die koffie was dat al lastig.
Kathi en Sandy hebben me opgehaald in Pensacola. Ik logeer bij hen. Het is er ontzettend leuk. Hun kinderen zijn van mijn leeftijd en wonen in huizen die hier een soort van naast staan. Wanneer ik lui in de hangmat op de veranda lig heb ik uitzicht op die huizen. Dat moment van luieren duurt dan meestal ook niet lang want zodra ik gesignaleerd ben komen de kleinkinderen naar me toe gerend om met me op de trampoline te springen.
Ik ben hier nu heel relaxed aan het ontjetleggen. Het is hardstikke warm en klef buiten maar ik heb al met de meiden (Ayllie & Autumn, kleinkinderen van Kathi & Sandy) op de trampoline gesprongen. Ze verzinnen spelletjes die nergens op slaan en daarom des te leuker zijn. Het komt er uiteindelijk op neer dat we elkaar gewoon achterna aan het rennen zijn op de trampoline. Dat rent dus voor geen meter en we moeten daar alle drie zo om lachen dat we amper nog vooruit komen en ons dan maar gewoon laten vallen. :D
Deze week hoef ik nog niet te beginnen met mijn stage maar ben ik wel al wat aan het orienteren, luieren en auto rijden haah! Ik heb mijn skates meegenomen en ik kan hier hele einden skaten. Het is alleen overdag veel te warm. Vroeg opstaan dus.... Ga je mee Anne-Marie? (laat je vestje maar thuis)
Ik heb een superrustige reis gehad....saai zelfs.
Ik moest twee keer overhopsen naar een volgende vlucht en daarom een paar uurtjes wachten tussendoor. Gelukkig was er de starbucks koffie anders was ik niet wakker gebleven. Zelfs met die koffie was dat al lastig.
Kathi en Sandy hebben me opgehaald in Pensacola. Ik logeer bij hen. Het is er ontzettend leuk. Hun kinderen zijn van mijn leeftijd en wonen in huizen die hier een soort van naast staan. Wanneer ik lui in de hangmat op de veranda lig heb ik uitzicht op die huizen. Dat moment van luieren duurt dan meestal ook niet lang want zodra ik gesignaleerd ben komen de kleinkinderen naar me toe gerend om met me op de trampoline te springen.
Ik ben hier nu heel relaxed aan het ontjetleggen. Het is hardstikke warm en klef buiten maar ik heb al met de meiden (Ayllie & Autumn, kleinkinderen van Kathi & Sandy) op de trampoline gesprongen. Ze verzinnen spelletjes die nergens op slaan en daarom des te leuker zijn. Het komt er uiteindelijk op neer dat we elkaar gewoon achterna aan het rennen zijn op de trampoline. Dat rent dus voor geen meter en we moeten daar alle drie zo om lachen dat we amper nog vooruit komen en ons dan maar gewoon laten vallen. :D
Deze week hoef ik nog niet te beginnen met mijn stage maar ben ik wel al wat aan het orienteren, luieren en auto rijden haah! Ik heb mijn skates meegenomen en ik kan hier hele einden skaten. Het is alleen overdag veel te warm. Vroeg opstaan dus.... Ga je mee Anne-Marie? (laat je vestje maar thuis)
Tuesday, August 22, 2006
God IS in control
Tijd voor een update,
Zoals veel van jullie weten is het de bedoeling dat ik zondag 27 Aug. naar Amerika vertrek voor mijn eindstage en afstuderen.
Er waren vooraf een paar in mijn ogen grote problemen. Maar God denkt daar anders over. Ik had namelijk nog geen visum. En die is niet zo makkelijk verkrijgbaar ook. De eerste keer dat ik naar de ambassade ging werd ik vrolijk weer naar huis gestuurd. Dat was dus niet zo veelbelovend. Ik had nog geen approval van de Amerikaanse regering. Zonder dat krijg je geen visum. Dus ik moest naar huis en wachten op dat papiertje. Daar wordt een control freak als ik nou niet bepaald rustig van dus ik heb hier flink zitten murmureren , bidden, huilen enzovoort. God heeft het af en toe flink met me te verduren.
Het was een moeilijke tijd. Het ene moment werd ik wel weer rustig en kon ik het bij God laten en het andere moment ging dat helemaal niet en had ik zin om moord en brand te schreeuwen. Dat laatste heb ik dan ook niet gelaten. Mocht je iets gehoord hebben, dan was ik dat hoogst waarschijnlijk.
In Amerika werd me verteld dat ze me nog geen approval konden geven en dat dit door een enorme werkachterstand van drie maanden ook nog wel een dag of 70 tot 130 kon duren. Juist ja, dáár word ik lekker rustig van.
Mijn vrienden in Amerika hebben daar geprobeerd te mailen maar de mail werd niet beantwoord omdat er geen tijd voor was, en aan de telefoon werd hen verteld dat ze niet over individuele zaken gaan spreken per telefoon. Hmhm...
Ik ben maar doorgegaan met bidden, want ik weet heel zeker dat God veel meer kan dan alle ambassades, regeltjes en bureaucratie bij elkaar. Nu lijkt dat wel heel lekker braaf en christelijk maar zoals ik net al zei was ik nou niet bepaald het voorbeeld daarvan. Ik was boos en ook af en toe best wel in paniek. Ik weet zeker dat God juist op die momenten er voor je zijn wil dus heb ik er heel verstandelijk voor gekozen juist op die momenten wel aan God te vertellen wat me bezighield en waar ik bang voor was. Heel vaak was mijn gebed niet meer dan dit: "Help Heer, ik weet het niet meer!" Je zou dr bijna zo'n irritant opwekkingslied met superveel herhalingen en onbereikbare toonhoogte van kunnen maken.
Afgelopen vrijdag kreeg ik van mijn stage instelling een andere uitnodigingsbrief met het verzoek om een ander soort visum. Dat was onze enige kans om nog een visum te krijgen. Ook hiervoor had ik formulieren nodig die ik niet had. Ik heb toen besloten maandag direct naar de ambassade te gaan en dat visum aan te vragen. Ik was heel erg bang dat ze me weer naar huis zouden sturen. Je kent dat wel: bedankt voor het reizen, goede reis terug.
Ik heb zaterdag tijd genomen om hier veel voor te kunnen bidden, en ook voor andere dingen natuurlijk anders word het wel heel erg saai.
Gisterochtend stond ik dan om half negen bij de ambassade. Het hele ritueel van binnenkomen was me nu bekend dus ik had er al rekening mee gehouden en een boek meegenomen voor in de lange rij. Dit keer ging het een stuk vlotter, ik kon gelijk doorlopen bij het hek. Daar werd ik vervolgens weer uitgbreid gecontroleerd op bommen, scherpe messen, wapens en flesjes water! Flesjes water?? Betrapt! Ja die had ik natuurlijk in mijn tas zitten. Om te bewijzen dat er geen explosieve stoffen inzaten moest ik tegenover de bewaking uit mijn flesje gaan drinken. Lekker charmant. Ze keken me even heel kritisch aan maar toen ik niet begon te roken, te smelten, te bruisen of te exploderen mocht ik doorlopen naar de volgende rij. De rij bij de deur duurde dit keer geen drie kwartier dus ik heb mijn boek niet uitgekregen. Sterker nog, ik heb hem niet eens uit mijn thuis gehaald. Bij binnenkomst hoefde ik dit keer alleen mijn riem maar af te doen en mijn tas te laten controleren. Gelukkig hoefde ik niet nog een slok water te nemen, je mag daar namelijk niet naar de wc en ik klotste al zo'n beetje.
Het hele ritueel bij binnenkomst sla ik maar even over. Je gaat dan nog een keer in een rij, praten met een niet bijzonder van vriendelijkheid overlopende man en dan nog een keer heel lang wachten in afwachting van je interview.
Tijdens het interview werd me al snel duidelijk dat ik een visum wel kon vergeten. De eerste vraag was: Why did you came back? euh..... nou ik dacht ik mis je zo, en het is lekker weer om om vijf uur op te staan en lekker een paar uur in de trein te gaan zitten dusseeuhhh, zullen we een bakkie doen??
Dat zei ik dus niet. Ik moest opnieuw mijn hele verhaal doen en nog steeds had ik de goede papieren niet. Ik kon het wel vergeten. De dame die me hielp begon een beetje te twijfelen en vroeg of ik een momentje had. Nou die had ik wel, kon ik mooi even bidden. Ze ging op zoek in haar computer stelde me nog een stuk of teveel irritante lastige vragen en vroeg of ik nog een momentje had? Dus ik zei: ofcourse, no problem! Nog meer tijd om te bidden, jeuhhh! Ze ging in overleg met haar collega en vergat haar luidspreker uit te zetten. Dat vond ik niet zo erg in dit geval.
Uiteindelijk zei ze, ik geef je een visum maar je moet wel begrijpen dat ik het heel vervelend vind dat je het woord "job-trainee" gebruikt terwijl je daar in mijn ogen geen training ontvangt.
Nu krijg ik dat wel degelijk daar maar zij denkt daar een beetje anders over. Het leek me nou hét perfecte moment om te zwijgen en ja te knikken en excuus te maken voor het feit dat ik dat woord heb gebruikt. Het is me gelukt mijn gezicht in de plooi te houden tot ik buiten het gebouw was. Daarna moest ik nog even volhouden tot ik ook het hek uitmocht en uit zicht was....pffieuww! DankU Jezus! Dat was echt heel erg goed! Ik bleef dat nog even herhalen totdat ik wel een overslaande cd leek. Er is geen ambulance gestopt om me met een dwangbuis en een paar injecties mee te nemen, er keek niemand om. Ze zijn dr wel wat gewend of ik kwam niet boven de herrie van de anderen uit, kan ook nog.
Mijn visum zou morgen of overmogen wel ongeveer opgestuurd zijn. En tot mijn grote verassing is hij nu al binnen. Geldig tot 2016. huh??
Kan iemand me nu nog vertellen dat God NIET in control is?
Hilda
Zoals veel van jullie weten is het de bedoeling dat ik zondag 27 Aug. naar Amerika vertrek voor mijn eindstage en afstuderen.
Er waren vooraf een paar in mijn ogen grote problemen. Maar God denkt daar anders over. Ik had namelijk nog geen visum. En die is niet zo makkelijk verkrijgbaar ook. De eerste keer dat ik naar de ambassade ging werd ik vrolijk weer naar huis gestuurd. Dat was dus niet zo veelbelovend. Ik had nog geen approval van de Amerikaanse regering. Zonder dat krijg je geen visum. Dus ik moest naar huis en wachten op dat papiertje. Daar wordt een control freak als ik nou niet bepaald rustig van dus ik heb hier flink zitten murmureren , bidden, huilen enzovoort. God heeft het af en toe flink met me te verduren.
Het was een moeilijke tijd. Het ene moment werd ik wel weer rustig en kon ik het bij God laten en het andere moment ging dat helemaal niet en had ik zin om moord en brand te schreeuwen. Dat laatste heb ik dan ook niet gelaten. Mocht je iets gehoord hebben, dan was ik dat hoogst waarschijnlijk.
In Amerika werd me verteld dat ze me nog geen approval konden geven en dat dit door een enorme werkachterstand van drie maanden ook nog wel een dag of 70 tot 130 kon duren. Juist ja, dáár word ik lekker rustig van.
Mijn vrienden in Amerika hebben daar geprobeerd te mailen maar de mail werd niet beantwoord omdat er geen tijd voor was, en aan de telefoon werd hen verteld dat ze niet over individuele zaken gaan spreken per telefoon. Hmhm...
Ik ben maar doorgegaan met bidden, want ik weet heel zeker dat God veel meer kan dan alle ambassades, regeltjes en bureaucratie bij elkaar. Nu lijkt dat wel heel lekker braaf en christelijk maar zoals ik net al zei was ik nou niet bepaald het voorbeeld daarvan. Ik was boos en ook af en toe best wel in paniek. Ik weet zeker dat God juist op die momenten er voor je zijn wil dus heb ik er heel verstandelijk voor gekozen juist op die momenten wel aan God te vertellen wat me bezighield en waar ik bang voor was. Heel vaak was mijn gebed niet meer dan dit: "Help Heer, ik weet het niet meer!" Je zou dr bijna zo'n irritant opwekkingslied met superveel herhalingen en onbereikbare toonhoogte van kunnen maken.
Afgelopen vrijdag kreeg ik van mijn stage instelling een andere uitnodigingsbrief met het verzoek om een ander soort visum. Dat was onze enige kans om nog een visum te krijgen. Ook hiervoor had ik formulieren nodig die ik niet had. Ik heb toen besloten maandag direct naar de ambassade te gaan en dat visum aan te vragen. Ik was heel erg bang dat ze me weer naar huis zouden sturen. Je kent dat wel: bedankt voor het reizen, goede reis terug.
Ik heb zaterdag tijd genomen om hier veel voor te kunnen bidden, en ook voor andere dingen natuurlijk anders word het wel heel erg saai.
Gisterochtend stond ik dan om half negen bij de ambassade. Het hele ritueel van binnenkomen was me nu bekend dus ik had er al rekening mee gehouden en een boek meegenomen voor in de lange rij. Dit keer ging het een stuk vlotter, ik kon gelijk doorlopen bij het hek. Daar werd ik vervolgens weer uitgbreid gecontroleerd op bommen, scherpe messen, wapens en flesjes water! Flesjes water?? Betrapt! Ja die had ik natuurlijk in mijn tas zitten. Om te bewijzen dat er geen explosieve stoffen inzaten moest ik tegenover de bewaking uit mijn flesje gaan drinken. Lekker charmant. Ze keken me even heel kritisch aan maar toen ik niet begon te roken, te smelten, te bruisen of te exploderen mocht ik doorlopen naar de volgende rij. De rij bij de deur duurde dit keer geen drie kwartier dus ik heb mijn boek niet uitgekregen. Sterker nog, ik heb hem niet eens uit mijn thuis gehaald. Bij binnenkomst hoefde ik dit keer alleen mijn riem maar af te doen en mijn tas te laten controleren. Gelukkig hoefde ik niet nog een slok water te nemen, je mag daar namelijk niet naar de wc en ik klotste al zo'n beetje.
Het hele ritueel bij binnenkomst sla ik maar even over. Je gaat dan nog een keer in een rij, praten met een niet bijzonder van vriendelijkheid overlopende man en dan nog een keer heel lang wachten in afwachting van je interview.
Tijdens het interview werd me al snel duidelijk dat ik een visum wel kon vergeten. De eerste vraag was: Why did you came back? euh..... nou ik dacht ik mis je zo, en het is lekker weer om om vijf uur op te staan en lekker een paar uur in de trein te gaan zitten dusseeuhhh, zullen we een bakkie doen??
Dat zei ik dus niet. Ik moest opnieuw mijn hele verhaal doen en nog steeds had ik de goede papieren niet. Ik kon het wel vergeten. De dame die me hielp begon een beetje te twijfelen en vroeg of ik een momentje had. Nou die had ik wel, kon ik mooi even bidden. Ze ging op zoek in haar computer stelde me nog een stuk of teveel irritante lastige vragen en vroeg of ik nog een momentje had? Dus ik zei: ofcourse, no problem! Nog meer tijd om te bidden, jeuhhh! Ze ging in overleg met haar collega en vergat haar luidspreker uit te zetten. Dat vond ik niet zo erg in dit geval.
Uiteindelijk zei ze, ik geef je een visum maar je moet wel begrijpen dat ik het heel vervelend vind dat je het woord "job-trainee" gebruikt terwijl je daar in mijn ogen geen training ontvangt.
Nu krijg ik dat wel degelijk daar maar zij denkt daar een beetje anders over. Het leek me nou hét perfecte moment om te zwijgen en ja te knikken en excuus te maken voor het feit dat ik dat woord heb gebruikt. Het is me gelukt mijn gezicht in de plooi te houden tot ik buiten het gebouw was. Daarna moest ik nog even volhouden tot ik ook het hek uitmocht en uit zicht was....pffieuww! DankU Jezus! Dat was echt heel erg goed! Ik bleef dat nog even herhalen totdat ik wel een overslaande cd leek. Er is geen ambulance gestopt om me met een dwangbuis en een paar injecties mee te nemen, er keek niemand om. Ze zijn dr wel wat gewend of ik kwam niet boven de herrie van de anderen uit, kan ook nog.
Mijn visum zou morgen of overmogen wel ongeveer opgestuurd zijn. En tot mijn grote verassing is hij nu al binnen. Geldig tot 2016. huh??
Kan iemand me nu nog vertellen dat God NIET in control is?
Hilda
Subscribe to:
Posts (Atom)